Wstała około godziny 5. Spała około 4 godziny. Była
wykończona. Aby znowu nie spóźnić się do szkoły, gdy tylko się obudziła ubrała
się i uczesała. Nie musiała się malować. Była piękna taka jaka była. A była
naturalna. Nie lubiła „umalowanych laluń”. Nie wypowiadała się o nich. W nocy
miała sen. Dziwny, nawet bardzo. James był zdrowy, wyglądał i zachowywał się
jak zawsze. Ubrany był w elegancki garnitur. Oktawia wyglądała pięknie. Była w
zjawiskowej białej sukni, we włosach miała kwiat. Było widać, że oboje byli
bardzo szczęśliwi. Trzymali się za ręce. To wszystko było za piękne, aby było
prawdziwe. Gdy już mieli się pocałować, Oktawia obudziła się. Długo myślała o
tym śnie. Chciała tego. Przed szkołą poszła jeszcze odwiedzić Jamesa. Jego stan
się polepszył. Dziewczyna ucieszona poszła do szkoły razem ze swoją
przyjaciółką, Oliwią.
-Jak się czuje?
-Już jest lepiej. Ale było naprawdę źle. Nie umiałabyś sobie
wyobrazić jak ja się bałam.
-Cieszę się, że lepiej. Rzeczywiście, masz rację. Nie
umiałabym.
-Oliwka?
-Tak mam na imię.
-Czy sny się spełniają?
-Podobno spełniają się, te których nie pamiętamy, ale
wszystko jest możliwe. Co ci się śniło?
-Miałam piękny sen, ale to raczej niemożliwe.
-Niech zgadnę, był związany z Jamesem, prawda?
-Zgadłaś, 100 punktów za inteligencję, Oliwka.-uśmiechnęła
się.
Dziewczyna zaśmiała się cichutko.
-Pewnie w tym śnie się z nim ożeniłaś.-zaśmiała się znowu.
-Skąd to wiesz?
-Przecież umiem czytać ci w myślach, już nie pamiętasz?
-Ja pytam poważnie.
-A ja poważnie odpowiadam.-uśmiechnęła się.
-No dobra, już nie ważne. Tak, w śnie się z nim ożeniłam.
-I żyliście długo i szczęśliwie, bla bla bla.
-Masz coś przeciwko?- zaśmiała się.
-Nie, nie. Życzę wam jak najlepiej, przecież wiesz. Ale będę
świadkową, prawda?
-Najpierw to chodźmy na polski, bo się spóźnimy.
-No dobrze. Po szkole idziesz do szpitala?
-Tak.
-Mogę iść z tobą?
-Oczywiście, że możesz.
-Dzięki.
-To ja dziękuję. Za wszystko, a zarazem za nic. Dziękuję, że
jesteś.
-Zawstydzasz mnie.-uśmiechnęła się i przytuliła Oktawię.
Obie weszły do ciemnego, ponurego budynku i ruszyły w stronę
klasy.
Po siedmiu lekcjach kontynuowały swoją rozmowę.
Doszły do szpitala. Oliwia nie była jeszcze gotowa na
wejście.
-Ja wejdę później, poczekam tutaj.-powiedziała.
Oktawia ruszyła do swojego chłopaka i zobaczyła, że się
obudził.
Wbiegła na sale i go przytuliła.
-Hej Oktawka.-uśmiechnął się.
-Cześć James. Jak się czujesz?
-Już lepiej, ale nic nie pamiętam. Wiesz może jak to się
stało?
-Podobno wpadłeś w poślizg.
-Wiesz co? Jedyne co pamiętam z mojego życia to ty.
-Nic poza mną nie pamiętasz?
-Zupełnie nic. Jesteś tą jedyną. Wiesz, że śnił mi się
dzisiaj nasz ślub?
Dziewczyna nie mogła uwierzyć. Czy to możliwe, żeby mieli
ten sam sen?
-To dziwne… Śniło mi się to samo…
-Widocznie, jesteśmy dla siebie stworzeni-roześmiał się i
pocałował w policzek.
-Też tak myślę.
Oboje się roześmiali. W tym samym czasie Oliwia stała pod
szpitalem i rozmyślała.
Nagle wpadł na nią jakiś chłopak.
-Uważaj gdzie idziesz, kolego.
-Przepraszam. Naprawdę, to nie było specjalnie.
-Dobrze dobrze.
Przypatrzyła się chłopakowi. Miał duże, niebieskie oczy, na
które spadała urocza grzywka. Miał bardzo męski głos.
-Jestem Dawid, miło mi.
-Cześć, Oliwia.-podała mu rękę.
Uścisnął jej dłoń i uśmiechnął się.
-Co taka ładna dziewczyna robi w tym okropnym miejscu?
-Czeka na przyjaciółkę, która odwiedza chłopaka.
-Może pójdziemy do niej?
-Możemy iść. Miałam iść wcześniej, ale bałam się. Mam uraz z
dzieciństwa związany z tym miejscem.
-Opowiesz mi innym razem. Nie bój się, nie jesteś sama.-złapał
ją za rękę i wprowadził do budynku. Razem ruszyli do sali Jamesa. Oktawia była
zdziwiona widokiem chłopaka.
-Hej, jestem Dawid, kolega Oliwii.-przedstawił się.
Oliwia uśmiechnęła się, a James i Oktawia wymienili się
spojrzeniami.
-Usiądźcie.-powiedziała miło.
*****
